Een artikel over hoe agenten een xbox van iemand hebben afgepakt, omdat ze dachten dat het gestolen was. Met andere woorden er was geen bewijs dat het gestolen was, dus hebben ze het voor de zekerheid toch maar meegenomen.

copper-stole-xbox

Kijk en huiver.

GTA 4 komt morgen uit, maar nu wordt er al het een en ander voorbereid voor het onvermijdelijke… GEZEIK!

Mensen (politici), die waarschijnlijk zelf nooit solitaire op de pc gespeeld hebben, zullen… uhumm… hun professionele mening over hoe slecht gaming is voor de maatschappij. Er is onderzoek gebleken dat het slecht is… maar er is ook weer onderzoek geweest dat het goed is. Mensen houden ervan om zondebokken aan te wijzen voor sociaal maatschapplijke problemen, omdat ze simpelweg zelf niet weten wat er mis is en wat nog belangrijker is, ze weten niet hoe ze het moeten oplossen. Ach zullen we de schuld maar aan games geven? Als je dat oplost dan gaan we toch automatisch in een beter wereld leven? Toch?

Hieronder staat een link wat ik heel erg interessant vond (lees: volledig mee eens!):

http://www.theinquirer.net/gb/inquirer/news/2008/04/28/gta-iv-everyone

Mijn favoriete stukje:

GTA IV

If you think driving over pedestrians, stealing cars, shooting rocker propelled grenades into crowded areas & or beating up hookers that won’t get into your car is wrong even in a GAME…

DON’T PLAY GTA.

But don’t infringe on my right to play whatever game I want. (not you Andrew)

Let’s say you are a mormon, god bless you. If that works for you, great. GTA works for me & I have a right to play it.

P.S.

No, satan didn’t command me to write this, he still owes me money.

Ruim 3 jaar geleden had ik mezelf beloofd om meer te gaan sporten. Ik besloot toen om te gaan zwemmen.

De eerste keer zwemmen kan je niet meer vergelijken met nu. Ik ben stukken beter geworden. Wat toen 4 baantjes schoolslag een uitdaging was is nu 40 baantjes borstcrawl doodgewoon geworden. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging.

Al een tijdje trainde ik mezelf onderwater. Waar de meeste mensen hun adem in hielden om zichzelf te verbeteren, was ik weer eigenwijs om mijn adem UIT te houden om mezelf zo naar de bodem te laten zakken. Door oefening kon ik mijn adem bijna 40 seconden UIT houden, een tijd waar de meeste mensen al moeite mee om hun adem IN te houden.

Maar mijn doel was niet om hoe lang ik mijn adem kon uit of in houden, maar onderwater zwemmen. Al in het begin werd het duidelijk dat ik de 25 meter makkelijk kon halen, niet meteen, maar wel vrij vlot. Ik merkte nadat ik de 25 meter zwom een soort “muur” tegenkwam. Geen fysieke maar eerder een geestelijke muur, waardoor je alsnog fysiek erdoor beïnvloedt werd. Alsof mijn hersenen duidelijk aangaf dat het tijd werd om adem te halen, terwijl ik naar mijn gevoel nog genoeg zuurstof had.

Wat was dit? Onbewuste angst, een soort veiligheidspal van mijn hersenen, toch een kwestie van te snel opgeven? We kunnen immers 5 minuten zonder zuurstof blijven gaan voordat het echt gevaarlijk wordt. Ik bleef maar oefenen en oefenen en ik bleef tussen de 25 en 35 meter “hangen”. Na een tijdje begon ik erachter te komen waaraan het lag… denk ik. Pure wilskracht! Negeer wat je hersenen tegen jouw lichaam probeert te vertellen. Het gaat bijna tegen jouw natuur in, maar diep van binnen weet je dat je verder kan gaan, je eigen grenzen verleggen.

Op 1 april besloot ik om ervoor te gaan. Ik nam iets meer mijn tijd, dieper in -en uitademen en daar ging ik. Ik zorgde ervoor dat ik rustig en gecontroleerd(er) zwom. De 25 meter was in zicht… dit had ik moeiteloos behaald. En nu ging ik verder… 30 meter… 35 meter… ik voelde me benauwd, ik kreeg weer de drang om naar boven te komen om naar lucht te happen. Ik negeerde compleet dit gevoel en ging verder… alsof mijn leven er vanaf hing! Ik was er bijna. Ik zwom sneller en sneller… de 50 meter was in zicht. Ik bleef volhouden… ik moest wat zuurstof hebben, maar bleef doorgaan. Plotseling zwom ik naar boven en perste ik al mijn lucht naar buiten om zo snel mogelijk weer zuurstof naar binnen te werken. Ik gooide mijn armen om het muurtje heen… uitgeput… maar ik had het gehaald. Pas nadat ik weer wat zuurstof had, besefte ik dat ik voor het eerst 50 meter had gehaald!

Het gevoel wat mij overspoelde was onbeschrijfelijk. Alsof je onoverwinnelijk was… voor een moment, een soort geestelijke “orgasme”. Beter dan dit kan ik niet beschrijven. Het was een uniek gevoel en heb het nooit eerder ervaren.

Na deze dag heb ik steeds weer de 50 meter gehaald en steeds weer met minder moeite. Zat het toch tussen mijn oren? Hoe kan het dat ik nu met zo minder moeite de 50 meter haal, dag na dag? Het enige wat ik jammer vond is dat bijzondere gevoel maar eenmalig was.

En nu word ik weer geconfronteerd met een “muur”. Ik blijf maar stoppen bij de 50 meter, terwijl ik weer weet dat ik nog wat verder kan.

Het wereldrecord van onderwater zwemmen (zonder hulpmiddelen) staat op 166 meter. Ik moet nog aardig wat “muren” breken.